Wat ik daarbij van Nana Mouskouri, Thomas Gottschalk en mijn moeder zou willen overnemen – en wat liever niet... »Over een paar maanden gaat er iets ingrijpends gebeuren. Ik word 50. Meer dan de helft van mijn leven is dan waarschijnlijk voorbij. Wij, de Golf-generatie, behoren tot de ouderen. Ik draag nu een multifocale bril, mijn ischias doet pijn. In cafés waar jonge gasten met ‘jij’ worden aangesproken, spreekt de serveerster mij met ‘u’ aan. Op het werk behoor ik plotseling tot de ouderen. Hoe kijken de jongeren waarschijnlijk naar mij? En hoe voorkom ik dat ik een betweter word die zegt dat vroeger alles beter was? Hoe word ik een coole oudere die de moderne wereld als verrijkend ervaart, die nieuwsgierig en open is?«
In dit boek vertelt SPIEGEL-verslaggever Alexander Kühn over het jaar waarin hij 50 werd – en hoe het hem lukte vrede te sluiten met het ouder worden. Daarvoor deed hij wat journalisten nu eenmaal doen: Hij sprak met interessante mensen, bekende en minder bekende, oudere, oude en zeer oude, waaronder de miljardair Klaus-Michael Kühne of Otto Waalkes, Barbara Schöneberger en Nana Mouskouri, Thomas Gottschalk en de YouTuber Rezo, een secretaresse, een transvrouw en een meesterbakker. Van sommigen zal hij leren hoe hij op een mooie manier oud wil worden, van anderen liever niet.
Een even vermakelijk als inspirerend boek dat laat zien hoe veelzijdig, spannend en verrijkend het leven ook na je 50e, 60e, 70e en 80e kan zijn – en dat bekendheid niet automatisch tot levenswijsheid leidt.