Perspectieven op de landbeloften in de Hebreeuwse Bijbel - Prof. Dr. Reinhard Achenbach
De beloften van het land hebben een grote theologische betekenis voor Joden. Het Joodse document Dabru emet (Spreek de Waarheid) uit 2000 (Documenten-Judaïsme) stelt het volgende: "Voor Joden is de heroprichting van een Joodse staat in het Beloofde Land de belangrijkste gebeurtenis sinds de Holocaust. Als leden van een op de Bijbel gebaseerde religie beseffen christenen dat Israël aan de Joden is beloofd - en gegeven - als het fysieke centrum van het verbond tussen hen en God."
In de verklaring "Tussen Jeruzalem en Rome (Documenten Jeru-Rome)" uit 2017, 50 jaar na de Concilieverklaring Nostra aetate, wordt de betekenis van het land als volgt beschreven: "Toen God Abraham koos en vervolgens Izaäk en Jakob, vertrouwde Hij hun een tweeledige missie toe: het stichten van de natie Israël, die het heilige, beloofde land Israël zou erven, zich er zou vestigen en er een modelmaatschappij zou creëren, terwijl het zou dienen als een bron van licht voor de hele mensheid."
Het feit dat het Vaticaan pas in 1993 diplomatieke betrekkingen aanknoopte met de staat Israël is slechts één indicatie van de politieke relevantie van het onderwerp, dat we samen met het Bijbelgenootschap Osnabrück in twee lezingen willen behandelen.
De eerste lezing biedt inzicht in het ontstaan en de ontwikkeling van Israëls landverlangen in de oudtestamentische tijd en de religieuze en theologische betekenis ervan, te beginnen met de vroege geschiedenis van de nederzettingen in de 11e eeuw v. Chr. en doorlopend tot de periode van buitenlandse overheersing door de Assyriërs, Babyloniërs, Perzen en Grieken in de 8e tot 2e eeuw v. Chr. en tot in de Romeinse tijd.
Aan het einde wordt een blik geworpen op de receptiegeschiedenis van de bijbelse teksten in de moderne tijd en op de vraag welke betekenis religieuze hoop op het 'beloofde land' kan hebben in de conflicten van het heden.
De vraag hoe de christelijke traditie zich verhoudt en verhoudt tot de bijbelse landbeloften is vervolgens het onderwerp van de tweede lezing op 18 juni door Prof. Dr. Andreas Pangritz.
Prof. Dr. Reinhard Achenbach is hoogleraar oudtestamentische studies aan de faculteit voor protestantse theologie van de universiteit van Münster. Zijn onderzoek is gespecialiseerd in de literaire en religieuze geschiedenis van het Oude Testament, Pentateuch-onderzoek en de rechtsgeschiedenis van het Oude Nabije Oosten en de Bijbel. Hij is al bijna 30 jaar lid van de GCJZ.